ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Τα μάτια αναζητούν
χρωματιστές .εικόνες.
Στα φύλλα της καρδιάς
γράφονται ωχρές αναμνήσεις.
Σκιρτά η ψυχή στη θύμησή τους.
Ένα αόριστο χαμόγελο ζωγραφίζεται
στα ωχρά χείλη του φθινοπώρου.
Κάπου κάπου ξεχασμένες ηλιαχτίδες
αφήνουν να προβάλουν τα σύννεφα
από τις ρωγμές τ ουρανού.
Ψιλοβρέχει.
Οι στάλες του απαλές νότες
μιας ρυθμικής μουσικής.
πάνω στις λαμαρίνες του υπόστεγου.
σκορπούν μια μελαγχολία τριγύρω.
Στην οθόνη της ψυχής μας
χάθηκε η εικόνα τ ου Καλοκαιριού.
Τέλος  εποχής αρχή μιας άλλης.

ΑΟΡΑΤΟΙ ΑΝΕΜΟΙ

Την ψυχή φυλάκισαν αόρατοι ανέμοι
έσβησε το άφωνο παράπονο του βλέμματος σου
η καρδιά ανήμπορη μονάχη τρέμει
τρομαγμένα πουλιά φτερουγίζουν εντός μου.

Κι  όλα αυτά δίχως λόγο κανένα
λυσημέριμνος ύπνος ας έρθει
κι ας τα πάρει μακρυά από μένα
να χαθούν στου ονείρου τη μέθη.

Με κουρέλια της τρέλας ντυμένος ο πόνος.
Ένα τρένο φορτωμένο με ψέμα
μηχανή χαλασμένη ο χρόνος
προχωρεί σ ένα άγνωστο τέρμα.

ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

Είχα ένα όνειρο για οδηγό
ο σύντροφος ήταν στη ζωή μου.
Μα τώρα νιώθω πως ναυαγώ
γιατί με άφησε η δύναμή μου.

Και συ χαμένος στο πουθενά
ο εφιάλτης στα όνειρά μου
που κάθε βράδυ με τυραννά
δε βρίσκω λύση στο πρόβλημά μου.

Σε μία κάμαρη βουβή
χωρίς φωνή η έναν ήχο
η μόνη μου ανταμοιβή
ο χτύπος του ρολογιού στον τοίχο.

ΛΙΜΝΕΣ

Λίμνες φωλιάζουν στα δυο μάτια σου
έχουν φουρτούνες τα νερά τους.
Σαν ξεχειλίζουν απ- τα βλέφαρα
μουσκεύουν ε τα μάγουλά σου.

Είναι τα χείλη σου δυο άλικα
ροδόφυλλα θαρρώ κομμένα
από τριανταφυλλιά βελούδινη
που χέρι τα έκοψε για σένα.

ΛΙΜΝΕΣ

Λίμνες φωλιάζουν στα δυο μάτια σου
έχουν φουρτούνες τα νερά τους
σαν ξεχειλίζουν απ τα βλέφαρα
μουσκεύουν ε τα μάγουλά σου.

Είναι τα χείλη σου δυο άλικα
ροδόφυλλα θαρρώ κομμένα
από Τριανταφυλλιά βελούδινη
που χέρι τα έκοψε για σένα.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΙ.

Έγειρε το δεντρί στο κήπο
απ τη μανία του βοριά
και ρυθμικά ακούω τον χτύπο
που βγάζε μέσα απ την καρδιά

Πόνος βαθύς κι απελπισία
στη δύνη τ άστατου καιρού
φωνή σπαρακτική ικεσία
θραύσματα λύπης σπαραγμού

Έχει και το μικρό δεντράκι
μία καρδούλα που χτυπά
ας το νοιαζόμαστε λιγάκι
αν η καρδιά μας τ αγαπά.

H ΑΓΑΠΗ

Ας μη ρωτάς για την Αγάπη
το χρώμα της να σου το πω
όποιος τη βάζει στη καρδιά του
την έχει πάντα φυλαχτό.
Και αν τη δώσεις δεν την χάνεις
γιατί ειν ατέλειωτη αυτή
μένει για πάντα στη καρδιά σου
την κάνει πάντα δυνατή.
Η αγάπη όλα τα σκεπάζει
όλα τα κάνει αληθινά
όποιος την έχει δεν τον νοιάζει
ακόμη κι αν αυτός πονά.
Παρηγοριά σε όλους δίνει
σε πονεμένους και φτωχούς
κάθε φωτιά αυτή τη σβήνει
η συντροφιά στους μοναχούς.
Όποιος την έχει φυλαγμένη
και δεν τη δίνει την κρατά
είναι η αξία της χαμένη
δεν θα τη βρει αν τη ζητά.