ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΕΤΗΤΟ

Δεν είναι απαραίτητο να φύγουμε όλοι μαζί
καθ ένας έχει τη δική του πορεία
όπως τον έταξε ο Θεός να ζει
γράφοντας τη δική του ιστορία.

γι αυτό ο ένας πίσω κι ο άλλος  εμπρός
θα ανταμώσουμε στο ίδιο μέρος
όταν θα έρθει η ώρα κι ο καιρός
είτε είναι νιος είτε είναι γέρος.

ΣΤΙΣ ΧΑΡΑΚΙΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ

Στις χαρακιές της ψυχής μου
τρέχει ο καημός σου
βγάλε από μέσα σου
τα μουχλιασμένα όνειρα
και άπλωσετα στον ήλιο
να λιαστούν.
Βάλε σημάδι στ όνειρο
για να μπορώ να σ έβρω.
Κι αν περπατάς στους κεραυνούς
πάρε και με μαζί σου
για να σε μάθω τα κρυφά
μικρά περάσματα τους.

ΞΕΝΗΤΙΑ

Τις ώρες τούτες τις πικρές
του χωρισμού τις ώρες
είναι η ψυχή μου σαν κλαρί
που απ τον αγέρα σπάει
το δάκρυ απέμεινε στεγνό
δεν τρέχει δεν κυλάει.

Μόνο τα μάτια είναι αυτά
που χίλιους τρόπους έχουν
τον πόνο τους να δείξουνε
τη λύπη στη θωριά τους
τις ώρες τούτες τις πικρές
του χωρισμού τις ώρες
δεν θα μπορώ να κρατηθώ
να σφίξω την καρδιά μου.

Κι όταν θα φύγω από εδώ
και θα γυρίσω πίσω
από τα ξένα τα πικρά
και τα φαρμακωμένα
ένα κομμάτι της ψυχής
θε να το ακουμπήσω
σε σας παιδιά μου εγγόνια μου
πολυαγαπημένα.

Είναι πικρή η ξενιτιά
τόσοι τ ομολογήσαν
μα εγώ όπου την έζησα
τόσο καλά την ξέρω.
Αγαπημένα πρόσωπα
όσοι πίσω αφήσαν
υπέφεραν όπως και γω
τώρα θα υποφέρω.

Δεν βρίσκω λόγια για να πώ
και να τα περιγράψω
είναι η ζωή αφόρητη
ξένος μέσα στους ξένους
κι αν δάκρυα αναβλύζουνε
και μ έρχεται να κλάψω
είναι γι αυτούς που θα τους δω
σαν φεύγω πονεμένους.

ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΩΣ

Πως να ξαποστάσει ο νους μου πως
π  όλη μέρα γύρω σου γυρνά
της φωνής σου ο γλυκύς αχός
πόσα πράγματα δε μου ξυπνά...

Πως να ησυχάσει η ψυχή μου πως
όταν απ το σώμα μου έχει βγει
κι έρχεται σε σένα σαν πυρσός
κάποιο χέρι λες την οδηγεί.

Πως να ηρεμήσει η καρδιά μου πως
κάθε βράδυ που καρδιοχτυπά
πριν η πρώτη αχτίδα βγει
στου ονείρου το λουσμένο φως
έρχεσαι και φεύγεις την αυγή.

 Πως να ηρεμήσω πες μου πως
που μου πήρες νου ψυχή καρδιά
κι έμεινα ένας ξερός κορμός
που του κόψαν ΄όλα τα κλαδιά.

ΣΤΟΝ ΛΕΥΤΕΡΙ

Τα μάτια σου
Το φως της καλοσύνης
εκπέμπουν όταν σε κοιτώ
Αγάπη που απλόχερα τη δίνεις
κοντά σου πάντα θάθελα να ζώ.
Η ψυχή σου άγγιγμα ιερό
αθώα αμόλυντη αγία.
Πυγή δροσιάς και γάργαρο νερό.
μες στη ζωή θεόφραστη οδηγία.
Με το χαμόγελο σκοτάδια διαλύεις.
Στο άγγιγμα ενός χεριού
αισθήματα αγάπης διαμηνύεις.
Στο πρόσωπο σου λάμψη αστεριού.

ΦΑΝΤΑΣΟΥ

Κλειστά παράθυρα κι αν έχεις
μία αχτίδα θα τρυπώσει
χαρά ζωή για να σου δώσει.

Και αν τα μάτια σου θολώνουν
κοίτα της θάλασσας το χρώμα
και στάσου ακόμα.

Λίγο ψηλά στρέψε τα μάτια
και δες του ουρανού το χρώμα
και στάσου ακόμα.

Κοίτα της νύχτας τ αστρόφεγγη
πόσο λαμπρό είναι κι ωραίο
κοίτα μες στη ψυχή σου φέγγει.

Μα ακόμα λίγο στάσου
πριν πεις μια λέξη και φαντάσου
πως θάμασταν αλήθεια τώρα
χωρίς αυτά τα Θεία δώρα

ΣΕ ΣΕΝΑ ΨΥΧΉ ΜΟΥ

Είναι ο τόνος της  φωνής σου όταν μιλά
μια λυπημένη άρπα που μαγεύει
Πολλές φορές κάνει το δάκρυ να κυλά
από ευτυχία από χαρά η κι από πόνο ακόμα.

Γέρνει η ψυχή μου σαν λυγαριά σαν φύλλο μαραμένο
όταν ακούω τον λυγμό σου να σπαράζει
η καταχνιά όλα τριγύρω τα σκεπάζει
και η ζωή δεν έχει ποια κανένα χρώμα.

Πληγή ανοιχτή που πότε πότε τη σκεπάζω
είναι η ψυχή μου  και συχνά αιμορραγεί
κι άλλοτε πάλι βγάζει απέλπιδα κραυγή
που φτάνει ως την πόρτα τ ουρανού.

Δίχως ελπίδα δεν μπορώ όμως να ζώ
το καταφύγιο μου είσαι Θεέ μου και το ξέρεις
πως περιμένω κάποιο θαύμα να μου φέρεις
όχι σε μένα μα στη ζωή ενός παιδιού.