ΛΑΒΩΜΈΝΑ ΠΟΥΛΙΑ

Την τέφρα του χρόνου
τη σκόρπισε ο άνεμος της λήθης.
Μερικά απομεινάρια
κρέμονται σαν ξέφτια
περασμένου καιρού.
πάνω στα κλαδιά
μιας φθινοπωρινής μνήμης.
Αχνά όνειρα
κρυμμένα έμειναν εκεί
κάτω από μια ξέθωρη τόλμη.
Λαβωμένα πουλιά
που ποτέ δεν πετάξανε.

ΤΑ ΣΧΉΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Τα μάτια δείχνουν τη φυλαγμένη θέληση
που αναπαύεται στην άτολμη καρδιά.
Τα όνειρα ξαφνιάστηκαν σαν σμάρι περιστεριών
και σκόρπισαν μέσα στη νύχτα.
Το ωχρό πρόσωπό σου έγερνε δίπλα μου
και το θλιμμένο βλέμμα σου βόλι ήταν στη καρδιά μου.
Σαν άνεμος κακός η μοίρα γκρέμισε τη ζωή μας.
Με ραγισμένη τη φωνή βγαίνει ο αναστεναγμός μου.
Η καρδιά μας θριμάτησε από καιρό
όλα τα σχήματα της σιωπής.
Σκάλισα μέσα στο στήθος μου το τρυφερό σου όνομα.
Μες στα χέρια μου σαν σπασμένο κλαρί έγερνες.
Απόψε που τα μάτια μου τον ύπνο αποζητάνε
ας έρθει έτσι αθόρυβα  τα μάτια μου να κλείσει.

ΡΟΔΟ ΑΝΟΙΧΤΟ

Όπου σταθώ και ξαναφύγω
τις μνήμες τις νοσταλγικές
σκόρπιες κι αβάστακτες μαζεύω
μέσα στο νου μοναδικές.
Εκεί στο βάθος κάποιου δρόμου
σ ένα παράθυρο ανοιχτό
χρυσά μαλλιά να ανεμίζουν
ηλιόλουστο ένα δειλινό.
Και το χαμόγελο απ τα χείλη
Ρόδο ανοιχτό μεσημεριού
Ρόδο ολάνθιστο τ Απρίλη
μεθούσαν τ άστρα τ ουρανού.

ΠΩΣ

Πως να τολμήσω να σου πω
τη γνώμη μου για σένα
νοιώθω ένα εμπόδιο
νοιώθω ένα φραγμό.
Όσες φορές σου μίλησα
με λόγια μασημένα
νόμιζα σ άλλον μίλαγα
δεν ήσουνα εδώ.

Σε φίλο ελεύθερα μιλάς
δεν ζει η ψυχή μας μόνη
και στην δική του την ψυχή
θέλεις να ακουμπήσεις,
Στους ώμους ο καθένας μας
κάποιο σταυρό σηκώνει
και είναι πάντα δύσκολο
μόνος να προχωρήσεις

ΠΡΟΣΠΑΘΏ ΝΑ ΘΥΜΗΘΏ

Τώρα αναπολώντας
τον χρόνο που κύλησε
στις μικρές χαραμάδες της ζωής,
προσπαθώ να θυμηθώ
τους σταθμούς της.
Είναι τόσοι πολλοί.
Η μνήμη μπερδεύεται.
Ποιοι είναι της χαράς
και ποιοι της λύπης.
Ο νους σεργιάνισε νοερά
στα ταξίδια του χρόνου.
Ξεθωριασμένες εικόνες
και άλλοτε ζωντανές,
παρασέρνουν την ψυχή μου
σ ένα μοναχικό κάλεσμα΄,
ενός μακρινού παρελθόντος
Δεν πρέπει να ξεχασθεί
μαζί του θα χαθεί
και η ύπαρξή μου.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Η μοναξιά πολλές φορές πως με τυλίγει.
και μόνη κάθομαι σε σπίτι αδειανό.
Όλοι οι δικοί μου μακρυά μου έχουν φύγει
κρύφιο από μέσα βγάζω αναστεναγμό

Έρχεσαι μόνος από κάπου στη ζωή.
Κι ακούς φωνές,γέλια τριγύρω από κόσμο.
Μα μόνος πάλι ταξιδεύεις απ τη γη΄,
Για που Θεέ μου; την εξήγησή σου δως μου.

Ζητώ συγνώμη..Θεέ μου δεν παραπονιέμαι.
Είμαι όμως άνθρωπος και κάποτε λυγώ.
Μα πάλι μ όλες σου τις ομορφιές ξεχνιέμαι,
και κάθε μέρα σε δοξάζω σε υμνώ.

Αχάριστη δεν θέλω Θεέ μου να 'μαι.
Πόσα καλά μου έχεις δώσει στη ζωή.
Κουράγιο νάχουμε όσο και να πονάμε,
γιατί σε όλα δίπλα μας στέκεσαι εσύ.

Αόρατος όμως, η χάρη σου παρούσα.
σε νιώθω όλες τις δύσκολες στιγμές.
Χωρίς εσένα εγώ δε θα μπορούσα
να έχω δύναμη και τόσες αντοχές.

ΠΡΟΣΕΞΕ

Πρόσεξε τα βήματά σου
κοίταξε πάντα μπροστά σου΄΄
αυτό είναι το λογικό ,
Γιατί πίσω αν κοιτάξεις
πλάγια και ότι αρπάξεις
θα σκοντάψεις στο κακό.

Μια λοιπόν είναι η λύση
μες σ αυτή τη λίγη ζήση
τον καιρό σου να περνάς,
Ως την ύστατη στιγμή σου
να κρατάς τη δύναμή σου
και να μη την σπαταλάς.

Πιός σου είπε ό τι γνωρίζει
ή κι αυτός ό τι νομίζει
πώς το παν είναι τα λεφτά.
Μ άδειες  τσέπες όλοι πάμε
ότι πιούμε κι ότι φάμε
εδώ μένουν όλα αυτά.

Ψευδαισθήσεις να μην έχεις
καλό είναι να προσέχεις
βήμα, βήμα που πατάς,
Γιατ΄ ο δρόμος έχει παγίδες
και ο καιρός τις καταιγίδες
πάντα εμπρός σου να κοιτάς.

μετρημένες οι κινήσεις
οι πολλές οι συγκινήσεις
μάθε πως δεν ωφελούν.
Μια ζωή απλή κανείς νάχει
δίχως ζόρι και ταμάχι
όλοι να παρακαλούν.