ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΟΥ ΗΛΙΕ ΜΟΥ

Από λάθος αν σε πλήγωσα
η καρδιά σου ας μην κλαίει
την μεγάλη συγνώμη μου
η καρδιά μου σου λέει.

Μες στα μάτια μου κοίταξε
θα σου δείξουν εκείνα
πως μονάχα για σένανε
κρύβουν ρόδα και κρίνα.

Και στης νύχτας το πλάνεμα
γαλαξίες κοιτάνε
συντροφιά με εσένανε
ως στ αστέρια με πάνε.

Ω αγάπη ατέλειωτη
την καρδιά μου ορίζεις
νύχτα μου αξημέρωτη
τους καημούς της γνωρίζεις.

Καλημέρα σου ήλιε μου
και αχτίδα μου πρώτη
σε γυρεύω στα όνειρα
στη χαμένη μου νιότη.

ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ

Χαμογέλασε λιγάκι σε παρακαλώ
δεν μπορώ να βλέπω βουρκωμένα μάτια.
Πρόσεξε με όταν σε μιλώ.
κι άσε τα παιδιάστικα γινάτια.

Μη θυμώνεις δίχως αφορμή
άδικα πικραίνεις τη καρδιά σου.
Αν θυμάσαι κάποτε  σου είχα πει
η καρδιά μου ειν ολότελα δικιά σου.

Εγώ πάντοτε τον λόγο μου κρατώ.
Με πληγώνει που εσύ δεν με πιστεύεις
Τι να κάνω να πιστέψεις σε ρωτώ
για να πάψεις άδικα να με παιδεύεις.

Σκέψου η ζήλια την αγάπη την πληγώνει
θάρθει μέρα που δεν θάχει αντοχή
κι ίσως τότε θάχεις μείνει μοναχή
γιατί εσύ το τέλος έκανες αρχή.

ΕΛΛΑΔΑ

Τα φώτα σβύσανε της  πόλης
οι δρόμοι είναι αδειανοί
και γώ στο σπίτι μπήκα μόλις
άνοιξα αμέσως την Τιβί .

Να μάθω είπα κάποιο νέο
όχι τα ίδια τα παλιά
μέσα μου κάθε μέρα κλαίω
για της Ελλάδας τα παιδιά.

Ελλάδα μου πως σε αφήσαν
ρακένδυτη και μοναχή
ανίκανοι σε κυβερνήσαν
σε καταντήσανε φτωχή

Όσοι νομίζουν πως μπορούνε
τους Έλληνες να εξοντώσουν
γρήγορα θα απογοητευτούνε
πρώτοι εκείνοι θα ματώσουν.

Ο Έλληνας κι αν πέσει κάτω
πάλι θα ξανασηκωθεί
Πάλι η Ελλάδα από την τέφρα
πάλι θα ξαναγεννηθεί.

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Και γω τι έχω να σου πω
πάνω σ αυτά που γράφεις
σε πιο τραγούδι πιο σκοπό
θε να σε απαντήσω.
Νιώθω πως μες τα σύννεφα
του λογισμού σου εχάθεις
μου είναι τόσο δύσκολο
να σε αναγνωρίσω.

Ξεδίπλωσες στα πόδια μου
την άδολη ψυχή σου
και μ άφησες να κρεμαστώ
στα πιο ψηλά κλαδιά
μ άφησες αιωρούμενη
ν ακούω τη φωνή σου
μ ένα τραγούδι που έβγαινε
από μια τρυφερή καρδιά.

Μα τώρα που ο άνεμος
αυτός με ταλανίζει
και νιώθω έναν κίνδυνο
επάνω στην αιώρα
ψάχνω να βρω πιο άραγε
πιότερο με φοβίζει
η άπνοια του καλοκαιριού
η του Φθινοπώρου η μπόρα.

Θάθελα μες τις μελιχρές
λαμπράδες του χειμώνα
και στις φεγγαροσκέπαστες
του Γεναριού βραδιές.
ν άνθιζε μέσα στη καρδιά
μια όμορφη ανεμώνα
να μαρτυρά πως δε γερνούν
κι οι γέρικες καρδιές.

Μα δε θα μείνω για πολύ
εκεί ψηλά που πήγα
με ώθησε μια δύναμη
απ το βάθος της καρδιάς.
Τα όνειρα εκεί χάνονται
μας είναι τόσα λίγα
σαν μιας στιγμής χαμόγελο
που χάρισαν σε μας.

Σ ΕΧΑΣΑ

Σ έχασα από τους ορίζοντες των ματιών μου
Σε ποιες θάλασσες η ψυχή σου ταξιδεύει.
Οι λογισμοί σου σαν γλάροι
τριγυρίζουν πάνω απ το κουφάρι της αγάπης.
Ο φάρος της αγάπης έσβησε
και οι απώλειες φυλάκισαν την καρδιά μου.
Μα εγώ ψάχνω
Μήπως φανεί κάποιο φως από μακριά
κι ας βλέπω μπρος μου ένα απέραντο σκοτάδι.

ΟΔΕΥΕΙΣ

Οδεύσεις κάθε μέρα ποιο πολύ
σε κείνο το απέραντο σκοτάδι
εκεί που δεν θα νιώθεις πλέον χάδι
ούτε αγάπης το θερμό φιλί.

Οι μέρες όσο πάνε λιγοστεύουν
κι ο χρόνος βιαστικός πάντα περνά
οι νύχτες την ψυχή σου σημαδεύουν
και δίχως όνειρα ο νους σου ξαγρυπνά

.Η φλόγα απ το καντήλι αναμμένη
θαμπή της νύχτας συντροφιά
σε μια ψυχή ποια κουρασμένη
φοβάται τ αναμμένα τα κεριά.

Καθώς το ξέρεις πως μια μέρα
θα φύγεις για ταξίδι μακρινό
τίποτα μόνιμο δεν μένει εδώ πέρα
ίσως μια νύχτα μία μέρα η πρωινό.

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ

Μία νύχτα κρύα του Φλεβάρη
σύννεφα ο ουρανός γεμίζει
Τραγική φιγούρα το φεγγάρι
με χλωμό χαμόγελο φωτίζει.
Γύρω απλωμένη παγωνιά
τρέμει ο ζητιάνος στη γωνιά.
Τρέμοντας ζητά ελεημοσύνη
μα κανείς περαστικός δε δίνει.
Μάταια εκείνος προσπαθεί
όμως κάθε ελπίδα έχει χαθεί
Παγωμένος και δίχως πνοή
βρέθηκε το άλλο το πρωί.