TΟ ΠΙΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΟΝΕΙΡΟ

Σταματώ και αφουγκράζομαι.
Ξέρω πως είσαι μια ψευδαίσθηση.
Όπως η νύχτα γεννάει φαντάσματα.
Άφησες να πέσει από το βλέμμα σου
το πιο γαλάζιο όνειρο.
Τι κρίμα. Μόνο στα όνειρα βλεπόμαστε.
Μόνο στα όνειρα ακούμε τη φωνή μας.
Μας σμίγει ο ύπνος και η μοναξιά.
Τα πουλιά πεθαίνουν από σιωπή
Η καρδιά μας από μοναξιά.
Και τα όνειρα όταν δεν βλεπόμαστε.

ΕΤΣΙ ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ

Πάρε τη σκέψη μου
πάρε την αγάπη μου
και την καρδιά μου.
Πάρτα μαζί σου
έτσι σαν όνειρο
στο μακρινό ταξίδι σου
της σιωπής.
Σαν ανταμώσουμε
πίσω απ τα σύννεφα
σ ένα καθάριο ουρανό
μαζί θα ψάξουμε
ν ανακαλείψουμε
τ άστρο εκείνο το φωτεινό
μαζί θα κάνουμε μία ευχή
αγάπη να ένιωθε
΄ολος ο κόσμος
πάνω στη γη.

ΧΑΜΕΝΗ ΜΟΥ ΝΙΩΤΗ

Ω χαμένη μου νιότη δε βρίσκω
λόγια άλλα για σένα να πω.
παρά μόνο θλιμμένο σκοπό
σιγανά καθώς θ αποθνήσκω.

Πως διαβαίνεις με τόση βιασύνη
πριν προφτάσω τα μάτια ν ανοίξω
την αυγή μια ματιά να τη ρίξω
φτάνει η νύχτα και μου τα κλείνει.

Όλοι οι μήνες  οι μέρες οι χρόνοι
μαζεμένοι σε μία στιγμή
σαν να βγαίνουν μπροστά σε σκηνή
μας πλανεύουν και μένουμε μόνοι.

Ω ζωή είσαι ωραία μα λίγη.
ο χορός σου πολύ δε κρατεί
η ψυχή σου είναι ακόμη παιδική
απ το γέρικο σώμα κι αν φύγει.

ΛΑΤΡΕΨΕ ΤΟΝ ΧΡΌΝΟ

Λάτρεψε τον  χρόνο
που περνώντας
πάνω από τα πράγματα
δεν αφήνουν τα ίχνη του.
Λάτρεψε τους ορίζοντες
γιατί είναι πάντα ίδιοι.
Λάτρεψε την αστραπή
που ξανοίγει το σκοτάδι.
Λάτρεψε τα όνειρα
που γίνονται πραγματικότητα.
τα άλλα ξέχασέ τα.
Λάτρεψε τη ζωή
είναι όμορφη με τις αντιφάσεις της.
Μη λατρέψεις το άγνωστο
δεν ξέρεις που θα σε βγάλει.

Από κει που αρχίσαμε
δεν έχουμε πουθενά να πάμε.
έκλεισε ο δρόμος ξαφνικά.
Κι από τότε
φαντάζομαι το τέρμα του
πως θα ήταν άραγε
αν το περπατούσαμε μαζί ?

O ΤΗΛΕΦΩΝΗΤΉς ΣΟΥ.

Απόψε τηλεφώνησα
ν ακούσω τη φωνή σου.
Αντί για σένα απήντησε
ο τηλεφωνητής σου.
Σκεφτόμουν που να ήσουνα
αργά μια τέτοια ώρα
έβρεχε έξω δυνατά
μια μανιασμένη μπόρα.
Μονάχος μες την κάμαρη
απόψε σε ζητούσα
κι ο νους μου ε ταξίδευε
μακρυά κι αναπολούσα.
Τα βράδια που είμαστε μαζί
στην κάμαρη ετούτη
μούλεγες πως θα μ αγαπάς
στη φτώχεια και στα πλούτη.
Το λόγο δεν ε κράτησες
χάθηκες ένα βράδυ
και από τότε μέσα μου
έχω βαθύ σκοτάδι.
Σαν πληγωμένο ορφανό
ένιωσα την ψυχή μου
κι ένα αδυσώπητο κενό
γεμίζει τη ζωή μου.

ΠΑΤΡΙΔΑ

Σε όσα μέρη έζησα
σε όσα μέρη πήγα
Πιότερο από σένα
δεν έχω αγαπήσει
Τα λαμπερά ακρογιάλια σου
τα κάλλη σου Πατρίδα
Σημάδια ανεξίτηλα
στον κόσμο έχουν αφήσει.

Τα καταπράσινα βουνά
με τα ψιλά ελάτια
Τις λίμνες και τις θάλασσες
που βρέχουν το κορμί σου.
όσα πλούτη κι αν μούδειναν
και πλουμιστά παλάτια
δεν θα με κάνανε να ζω
μακρυά απ τη ζωή σου.

Κι αν είχα πιότερη ζωή
και σαν πουλί πετούσα
τον κόσμο όλο νάβλεπα
τις ομορφιές τα κάλλη
δεν θα με ξελογιάζανε
σε σένα θα γυρνούσα
Πατρίδα μου πανέμορφη
στην αγκαλιά σου πάλι.

Κι αν με πικραίνεις και πονώ
με τα ελαττώματά σου
χωρίς αυτά θα ήσουνα
το φως του ήλιου αχτίδα
κι αν φρόντιζες 'όπως 'έπρεπε
τη γη σου τα παιδιά σου
θα ήσουνα μοναδική
στον κόσμο όλο Πατρίδα.

ΑΠΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΡΩΤΙΜΑΤΑ,

Πως τούτες εδώ τις ομορφιές
να μην τις ξαναδώ.
Σαν ένα περαστικό πουλί
που πίσω δε γυρίζει.
Την ασημένια Θάλασσα
τον ξάστερο ουρανό
τον ήλιο τον ολόλαμπρο
που όλα τα φωτίζει.

Τα χιονισμένα τα βουνά
τους πράσινους τους κάμπους.
Τα χρώματα των λουλουδιών
με τα αρώματα.τους.
Και το Φεγγάρι τ αργυρό
που διώχνει τα σκοτάδια.
Ποιος νάνε τάχα σκοπός
που ο άνθρωπος πεθαίνει.
Γιατί είναι σύντομη η ζωή
και τίποτα δεν μένει//.