AΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Κρίμα που ήρθες κιν άφησες
λίγα λουλούδια μόνο.
μπροστά στη πόρτα κι έφυγες
να μπεις δεν είχες χρόνο.
Μια κάρτα επίσης έγραφε
σε αποχαιρετάω.
Πρέπει να φύγω βιαστικά
μακριά έχω να πάω.
Σ αφήνω τα λουλούδια αυτά
πάντα να σου θυμίζουν
έστω και αν θα μαραθούν
έστω κι αν δε μυρίζουν
σε μία άκρη βάλε τα
μέσα σε ένα βάζο
θε να σου λένε σιωπηλά
αγάπη δεν αλλάζω,
Θα σ έχω πάντα στη καρδιά
και πάλι θα γυρίσω
κι αν φεύγω τώρα μακριά
κοντά σου θε να ζήσω.
Κάνε λιγάκι υπομονή
μόνη δε θα σ αφήσω
έτσι όπως φεύγω βιαστικά
έτσι θε να γυρίσω.
Δάκρυ πικρό να μην χυθεί
απ τα γλυκά σου μάτια
αν μου το φέρει άνεμος
θα γίνω δυο κομμάτια.
Κι αν φεύγω τόσο βιαστικά
δε θέλω ν αντικρίσω
τα δυο σου μάτια τα γλυκά
γιατί θε να δακρίσω
και η καρδιά μου δε βαστά
τόσο μεγάλο πόνο
αφού θα ζούμε χωριστά
δεν ξέρω πόσο χρόνο.

ΔΕΝ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΟΤΕ Η ΨΥΧΗ

Όσο κι αν θέλεις να κρυφτείς
να κρύψεις όσα πιο πολλά μπορείς
αυτά που σ έχουνε πληγώσει
μία σου λέξη αν θα πεις
ο απέναντι σου θα το νιώσει.

Δεν κρύβεται ποτέ η ψυχή
δεν προσποιείται δεν αλλάζει
πληγώνεται με μια ματιά
και κάθε πόνος την τρομάζει.

Μ ένα χαμόγελο ξεχνά
πληγώνεται με κάθε πίκρα
και όσος χρόνος κι αν περνά
όλο στα ίδια τριγυρνά
στου πόνου πιάνεται τα δίχτυα.

Δεν η μπορεί ν απαλλαγεί
νιώθει σαν μέσα στο κλουβί
όσο και αν το προσπαθεί
το δρόμο μόνη θα διαβεί.

Νύχτα που πέρασες κι απόψε
ξάγρυπνη μ άφησες και πάλι
πόσα δεν έφερες στον νου μου
τ ακούμπησες στο προσκεφάλι.

ΘΑΛΑΣΣΑ

Πως λαμπυρίζεις Θάλασσα
σαν καθαρό ασήμι
από του ήλιου το φιλί
που απλόχερα σου δείνει

Σαν σμίγεις στον ορίζοντα
με τ ουρανού το χρώμα
γίνεσαι ένα με αυτόν
λες κι είσαι ένα σώμα.

Κι όταν τη νύχτα σε φιλά
το αργυρό Φεγγάρι
όλου του κόσμου η ομορφιά
δεν έχει τη δική σου χάρη.

ΑΣΕ

Άσε να φαντάζομαι το τότε
σαν να το ζω ξανά απ την αρχή.
Έτσι μονάχα ισορροπώ σ αυτόν το κόσμο.
και η ζωή μου φαίνεται να διαρκεί.
άσε να ελπίζω πως τίποτα δεν άλλαξε
και πως φθορά δεν υπάρχει.
Άσε να πιστεύω πως υπάρχουν όνειρα
που δεν χάνονται στα σύννεφα.
Πως θα πάρουν την ψυχή μου μαζί τους
στον παράδεισο..
Ας μη βουλιάζω στη θλίψη για τα χαμένα
καλύτερα οι ψευδαισθήσεις
πως ο χρόνος μένει ακίνητος.

ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΑΡΑΘΥΡΙ

Ο ήλιος πέφτει στο δικό σου παραθύρι
 και το γεμίζει με ολόχρυσα στολίδια
φεγγοβολούν σαν ρόδα στο λιοπύρι
μες στων κλαδιών τ ολότρεμα παιχνίδια.

Και καρτερώ να δω εσέ την ίδια
μπρος στο αγιόκλημα σου να προβάλεις
και στα σγουρά σου τα μαλλιά σαν δαχτυλίδια
λουλούδια απ το αγιόκλημα να βάλεις.

Και τα ολόχρυσα αυτά μαλλιά σου
κυματιστά να πέφτουνε με χάρη
επάνω στα κερένια μαγουλά σου
να λάμπουν σαν ατόφιο κεχριμπάρι..

ΣΑΝ ΑΝΕΜΟΙ ΦΥΛΑΚΗΣΜΕΝΟΙ

Δεν μπορώ να συγκρατήσω τους λογισμούς μου
ξεχύθηκαν σαν άνεμοι φυλακισμένοι
σάρωσαν την ανυπεράσπιστη ψυχή μου
πιο κάτω το σκοτάδι περιμένει.
Δεν μπόρεσα τη λύπη μου να φυγαδεύσω
μέσα στα φυλλοκάρδια μου έχει κουρνιάσει
κούφιες ελπίδες τρομαγμένες απάνωθέ μου
τρέχει ο νους μου απελπισμένος να τις πιάσει.
Σαν φύλλα φθινοπωρινά οι αναμνήσεις
που πέσαν μαραμένα απ το χρόνο
όνειρα που διαλύθηκαν σαν σύννεφα κυνηγημένα
και γώ όλο και πιο κοντά στο θάνατο σιμώνω,

ΕΝΑΣ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ

Ένας φτωχός περαστικός
κάθισα εδώ κοντά σου
ψάχνω να βρω ένα πέρασμα
να μπω μες στη καρδιά σου.
Συνήθισα τα βάσανα
ν ακούω εγώ του -κόσμου
και να κερνώ μες στις ψυχές
γλυκιά παρηγοριά.
Έλα και λίγο αλάφρωσε
τη θλίψη σου εντός μου
να λάμψη στα δυο μάτια σου
ξανά η ξαστεριά.
Σε έδειρε στο διάβα της
άγρια ανεμοζάλη.
μη χύσεις δάκρυ πια πικρό.
Όποια κι αν είναι η θλίψη σου
θάρθει και ποιο μεγάλη
όλα εγώ τα γεύτηκα
από παιδί μικρό.