Η ΖΩΗ

Στη ζωή την πεζή
όποιος ξέρει να ζή
κερδισμένος θα βγει
αν σωστά οδηγεί.
Η ζωή είναι μικρή
μην την κάνεις πικρή.
Μην ζητάς τα πολλά
μην κοιτάζεις ψηλά.
Είναι όμορφη η γη
της χαράς η πυγή.
Όμορφο πρωινό
χάρμα το δειλινό,
Η γλυκιά ανατολή
της ημέρας φιλί
Δίωξε έγνοιες μακρυά
κοίταξε με χαρά
εις το μέλλον εμπρός
με ελπίδα με φως
Το θεό να ευλογείς
για την ομορφιά της γης.
Τα λουλούδια τα βουνά
του ήλιου μας τα δειλινά.
Κάμποι ωραίους ποταμούς
θάλασσες δάση δρυμούς
Μια μαγεία όλη η γη
της ζωής χαρά πυγή
Να έχουμε πάντα ελπίδα
στου Θεού μας τη φροντίδα.

ΣΚΟΡΠΙΑ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΑ

Μέσα στο σκοτάδι υπάρχεις εσύ
Είσαι μέσα στα κλειστά βλέφαρα μου.
Η ζωή δεν ξέρει να συγχωρεί.
Πολλές φορές είναι άδικη.
Μ'εσα στη δύνη του χρόνου
ανελέητα μας στροβιλίζει
Σαν ροδοπέταλα τα όνειρα μου
μάδησε ένας κακός βοριάς.
Κράτησε ένα φύλο στη χούφτα σου
ίσως το άρωμα του σου θυμίζει εμένα.
Μην ξεχνάς πότιζε πάντα τις τριανταφυλλιές
Είναι  το τέλος του χειμώνα
Ίσως συναντηθούμε την άνοιξη.

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

Μη στρέψεις το κεφάλι σου
να με δεις που θα φεύγω.
ακολούθα την σκιά μου
όσο μακρυά κι αν πάει.
Πίσω μου θα αφήσω χνάρια.
Ψηλάφισε τα με το φως της αυγής΄
Κι αν είναι έτοιμη η ψυχή σου
ακολούθησε τα ως εκεί που σβήνουν.
Είναι μακρύς ο δρόμος για να ανακαλύψεις
τα σημάδια σ αυτό που ψάχνεις/

ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ

Σαν το κύμα που χτυπάει
σε μια έρημη ακτή
έτσι ακούω την καρδιά μου
όταν μένει μοναχή.

Πως η ώρα να γεμίσουν
μες σε τόσην μοναξιά
πίσω οι μέρες να γυρίσουν
δεν υπάρχει ελπίδα πια.

Έτσι ο καιρός διαβαίνει
μες σε απολυτό κενό
κι η ψυχή μου διψασμένη
πίνει αμίλητο νερό.

Έξω τώρα ξημερώνει
κι άλλη μέρα θε να ρθει
μου το λέει ένα αηδόνι
που άρχισε να κελαιδεί..

Η ΘΥΜΗΣΗ

Πόσο μακρυά με πήγες νάξερες
και πόσο πίσω με φέρνεις πάλι
σε πέλαγο βαθύ και άγνωστο
η σ ένα απάνεμο ακρογιάλι.

Ταξίδια μακρινά μαζί σου κάνω
και νοερά εικόνες με γεμίζεις
τα μύχια της ψυχής μου αγγίζεις
στην πόρτα σου Θεέ μου φτάνω.

Μέσα στους διαδρόμους τ ουρανού τρυπώνω
τα χρώματα των αστεριών κοιτάζω
τα χέρια μου για να πιάσω απλώνω
στο όνειρο σημάδι βάζω.

Μνήμη γλυκιά μνήμη πικρή
πως με κρατάς στα χέρια σου δεμένη
νοιώθω ανήμπορη τόσο μικρή
ν αντισταθώ στη δύναμη σου την κριμένη.

ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ

Χείμαρρος αγάπης τρέχει
απ τη δική σου τη ψυχή
και χαράς στεφάνι πλέκει
σ όποιον θε να χαρησθεί

Ασημένιος ο καθρέφτης
που την όψη σου κοιτάς
στον καμβά ναι της καρδιάς σου
με χρυσές κλωστές κεντάς.

Με λουλούδια της ελπίδας
ζωγραφίζεις τη ζωή
ρίχνεις φως λαμπρής αχτίδας
στο σκοτάδι το βαθύ

Το απέραντο γαλάζιο
με υγρή ματιά κοιτάς
κάθε δάκρυ σου ένα αστέρι
με χρυσή κλωστή κεντάς.

Ωρες κάθεσαι μονάχος
δίπλα στην ακρογιαλιά
συντροφιά σου ο γέρο βράχος
και οι γλάροι τα πουλιά

Πλέκεις όνειρα γαλάζια
σαν της θάλασσας το χρώμα
και μαζί τους ταξιδεύεις
κι ας πατάς στης γης το χώμα.

ΑΟΡΑΤΟΙ ΑΝΕΜΟΙ

Την ψυχή φυλακίσαν αόρατοι ανέμοι
σβήσαν το άφωνο παράπονο του βλέμματος σου
Η καρδιά ανήμπορη μονάχη τρέμει
τρομαγμένα πουλιά φτερουγίζουν εντός σου.

Κι όλα αυτά δίχως λόγο κανένα
πολυμέριμνος ύπνος  ας έρθει
κι ας τα πάρει μακριά από σένα
να χαθούν στου ονείρου την μέθη.

Με κουρέλια της τρέλας ντυμένος ο πόνος
ένα τρένο φορτωμένο με ψέμα
μηχανή χαλασμένη ο χρόνος
προχωρεί σ ένα άγνωστο τέρμα.